Jakarta, thuis, op reis en in mijn hart

Ik lig op het dak van het centrum, mijn kijkers strak de lucht in gericht. Ze volgen een stel wolken van links naar rechts, maar zien ook, de laag met schaapjes daarboven, die gaat van rechts naar links? Een grote frons ter overpeinzing, tot zover mijn lichamelijke activiteit... Een gulzige entiteit heeft namelijk al mijn energie gestolen. Dat deed ie reeds een week geleden, toen ik plotsklaps na mijn namiddagles te bed neerviel en er niet meer uit kwam. Geen enkel spoor van ziekte, alleen een grote gapende leegte. Na 2 dagen in het niets heb ik mijn flanellen benen ingezet om op zijn minst weer les te kunnen geven. Verder geen verplichtingen, schaapjes tellen op het dak volstaat. Wonderwel heb ik vrede gevonden in deze plantaardige toestand, al hoop ik toch snel op beterschap...

Ayu, het oudste meisje en een pracht van een meid, behandelt me op the traditional kerokan way. Met bronzen munt en olie maakt ze brede krassen op mijn rug waardoor ik eruit zie als een tijger. Voor leken ziet het er ontzettend schrikbarend uit maar ik word gerustgesteld: de enge rode vlekken zijn mijn porien die de wind naar buiten laten!

Sinds een paar dagen draai ik weer op volle toeren en bedenk ik me plots dat ik binnen minder dan 1 week mijn inmiddels vertrouwde plekje verlaat. Zo gaat dat natuurlijk altijd, met het einde in zicht lijkt de tijd ontzettend snel te gaan ook al ging diezelfde tijd gedurende de hele reis zo rustig zijn gangetje... Maar hoe meer ik hier mijn draai vind, hoe makkelijker het leven hier wordt en hoe meer ik besef dat ik nog zoveel wil doen!

Na de eerste 2 weken in het gezelschap vertoefd te hebben van mijn lieve collega volunteer Kirsten moet ik het nu weer in m'n uppie doen. Dat vroeg in het begin best even om aanpassing, het is immers wel fijn om in deze toch bijzondere omgeving de dingen te kunnen delen met een "lotgenoot". Gesprekken binnenshuis verlopen vaak in het Bahasa Indonesia; de 3 mannelijke chinese vrijwilligers met wie ik het werk deel hebben zich dan weer verankerd in hun kamer. Dat maakt dat ik me soms toch wat geisoleerd voel. Ik leer hier anders wel iets over culturen. Zo leerde ik ook, een chinees verlaat zijn huis niet zonder fohn! 
De avond voor het vertrek van Kirsten neem ik haar nog even mee uit. Het is al laat maar ik moet haar absoluut die gezellig drukke straat nog tonen die ik tijdens een jogsessie heb ontdekt! Plots zie ik op het dak van 1 der paleizen een dikke staart verdwijnen. Verschrikt blijf ik staan. Wat was dat? Weer een glimp. Ik zag een staart, nee, een slang? Een kat die een slang gevangen heeft?? Op dat moment verschijnt een gigantisch katachtig beest dat vertikaal langs de muur naar beneden sluipt en in een boom verdwijnt. Om wat later weer omhoog te kruipen met een kleintje in haar mond. Doordat het pikkedonker is zien we alleen maar de gitzwarte schaduw van dit mysterieuze schepsel. Een lichte paniek maakt zich van ons meester: wat leeft er hier in godsnaam op de daken??
(inmiddels weet ik ook het antwoord: het is een loewak)

Die lonely traveller modus ben ik al snel weer gewoon, ik ben vrijwillger maar ook op reis, ik moet en zal er hier nog even van profiteren!

Om mijn week van het stilleven toch met pit af te sluiten hoop ik voor zondag op een uitje. Niet zonder protest wordt mijn lijf weer wakker, mijn hoofd daarentegen roept een vette foertla en begint in gedachte de dagplanning op te stellen.
Het resultaat hiervan luidt als volgt:
Na het vertrouwde ritje in Microlet 32 spring ik in Kampung Melaya op de Transjakarta bus. In Matraman moet ik in de transitzone het bruggetje over en voel ik lichte paniek, mijn knietjes trillen, ik heb nog steeds elastieken benen! 2 bussen later ga ik er aan de Monas weer af en start ik mijn bezoek aan het Nationaal Museum. Na het bezichtigen van al het beeldhouwwerk, volgt de zaal der potjes en kruikjes en elk lid van deze familie wordt vergezeld door een kaartje met wat extra info. De historicus in mij wordt wakker en laat geen kaartje ongemoeid. Een uur en 67 kaartjes later ben ik echter nog geen eeuw gevorderd, ik ga mijn strategie moeten veranderen.
Het museum is groot en wordt alleen maar interessanter. De minder geciviliseerde gebieden zoals Papoea en Maluku komen ruim aan bod en zorgen voor heel wat oooo's en aaaa's. De ancestor houtsnijwerken zijn mysterieus, de peniskokers als traditionele kledij behoorlijk lachwekkend, de houten meterslange kano is simpelweg prachtig... Terwijl ik hier zo rondloop kan ik alleen maar dromen... ik ben op reis en wou dat ik op reis was!
Even later sta ik alweer aan de Transjakarta bushalte te wachten en word ik toch even met mijn neus op het ene minpuntje van dit prachtsysteem gedrukt: de opstapplaats bevindt zich namelijk 2 meter boven de grond. Heeft mijnheer chauffeur slecht gemikt met zijn deuren moet je per aanloop de bus inspringen; is er zoals nu helemaal geen bus en sta je vooraan moet je een stevig staaltje balans uit de kast halen wil je niet door de drammende menigte de lonkende put in geduwd worden. Verder wil ik absoluut niet klagen. Want thanks to dit systeem ben ik free to go wherever I want!
In Kota Tua, de oude stad wacht me een aangename verrassing. Het is razend druk op het Fatahilahplein, er wordt een setje spectakel geleverd! Desondanks blijk ik hier weer de enige "BULE", wat me eerst wat ongemakkelijk stemt.
"BULE", even verduidelijken, ik word er tureluut van. Ik wou inmiddels zelfs dat ik het niet begreep. Bule, letterlijk vertaald albino en uitgesproken als boelee, wordt hier vaak gebruikt om een blanke aan te duiden. Ik hoor het overal, ik zie het overal (liplezen kan ik namelijk ook) en ondertussen denk ik het zelfs ook al. Want als ik een blanke zie, dit gebeurt hooguit 2 keer per week, schrik ik evenzeer en priemen mijn ogen ook diens kant uit. Zus, even bevestigen, BULE BULE is wel degelijk een oude hit! 
Terwijl ik wat heen en weer flaneer over het plein maak ik kennis met een Rastaboy. Een Rastaboy is nooit alleen en zo kom ik terecht bij Reggae Jakarta. Mijn vreugde kan niet op. Er wordt gitaar gespeeld, gezongen, en bij het vallen van de avond, die valt hier trouwens door het vertoeven op de evenaar heel plots en vroeg, verandert het plein in een sfeervol lichtfestijn. Local boys gaan aan de slag met handvervaardigde instrumenten, de grote poppen die me de hele dag al aankeken gaan aan het dansen. Ik waan me in een droom.
Een droom die helaas te snel ten einde komt want mijn programma is niet afgewerkt en de regel des huizes luidt dat ik voor tienen weer binnen moet zijn. Ik moet nog snel in Jalan Jaksa zien te raken om een second hands book te kopen. Rastaboy brengt me naar de bus wat ik toch wel fijn vind nu het donker is en ook al moet ik nog een half uur wachten en begint het grote plet en duwspel weer, mijn smile reikt tot aan mijn oren. Dit was Jakarta op zijn mooist! In Jl Jaksa valt mijn oog op "The Fourth Hand" van John Irving. Tevreden over mijn aankoop smul ik gretig mijn dubbele Roti Canai op en dan begeef ik me naar huis. Uiterst voldaan kruip ik 's avonds in mijn bed. Dit was een pracht van een dag om weer tot leven te komen!

Het lesgeven, mijn voornaamste taak hier, verloopt na 3 weken intensieve training nog steeds niet zonder slag of stoot. De komst van het nieuwe schooljaar, dat ging nu 2 weken geleden in voegen, bracht misschien wel honderd nieuwe leerlingen met zich mee. Op zich is dat prachtig nieuws, alleen moet ik soms horrorklassen van wel 35 ijverig(-spelende) studenten onder de knoet zien te houden! Dit tot groot protest van mijn stembanden die al snel een toontje lager zingen waardoor Miss Kim niet veel meer in de pap te brokken heeft.
Gisteren heb ik dan weer afscheid van mijn allerliefste klasje moeten nemen, van de meisjes die mijn hart gestolen hebben, de meisjes voor wie ik onmiddellijk een fulltime juf zou willen zijn. Ik wil hen vooral ontzettend bedanken , ze hebben mij het zelfvertrouwen geschonken dat ik nodig had om mijn taak hier te volbrengen!

Bij het schrijven van deze paragraaf bevind ik mij plots niet meer in het tehuis. Met spijt in het hart heb ik zonet abrupt afscheid moeten nemen van mijn IHF-familie want Nia, het jongste meisje heeft de mazelen gekregen! Na eerst een lichte paniek werd duidelijk dat er reden was tot grote paniek, elkieder die nooit eerder werd getroffen door deze onschuldige kinderziekte heeft 95% kans besmet te worden als het virus zich in de nabije omgeving bevindt. Bij volwassenen gaat er veel ongenadiger aan toe. De kans bestaat dat ik het al heb, pas binnen 3 weken ben ik gerust! Ik hoop van harte dat ik gespaard blijf. Ik wil Bali en de mazelen niet in 1 zin geformuleerd zien! Tot maandag verblijf ik weer in Jalan Jaksa. Dan verlaat ik Jakarta, my sweet hometown...

Aan Ade, Joko, Ayu, Nia en Adit. Een mateloos respect heb ik voor het jullie harde werk dat jullie leveren. Ik ben ervan overtuigd dat de toekomst heel wat moois voor jullie in petto heeft!

Ayu, you're a wonderful girl. I wish you the most fantastic birthday you can ever wish! Like to listen to you, learned a lot from you. Hope you can travel around the world one day!
Ade, it was a pleasure talking with you, I liked our conversations! Wish you lots of luck on university.
Joko, kill me please Hope one day we can go out for a run again! Or for dinner. Enjoy life as you always do!
Nia, you're  a very smart and pretty girl. I hope you get better soon!
Adit, or Mowgli, you are such a crazy funny boy. Take care of the cats, they will follow you wherever you go!
My dear Jakarta IHF-family, I will miss you!